Lampje op radio 4!

8 October, 2017

Lampje op radio 4!

8:40 BOEK VAN DE WEEK

8:40 Boek van de Week

00:15
Verstreken tijd03:48

00:00
Verstreken tijd03:48

Grietje Braaksma, van Grand Theatre Boekhandel in Breda, koos als Boek van de Week ‘Lampje’ van Annet Schaap.


Nog veel meer recensies voor Lampje

29 August, 2017

Nog veel meer recensies voor Lampje

Moe van het tegen de wereld aan duwen

ANNET SCHAAP LAMPJEKinderboek
Querido
Annet Schaap

WAARDERING: 8.5

Waarom niet eerder? Dat is de vraag die opborrelt na het meer dan geslaagde prozadebuut van Annet Schaap. Een naam die op meer dan 200 kinderboeken staat, maar altijd als illustratrice (voor o.a. Francine Oomen, Jacques Vriens en Janneke Schotveld). Met Lampje debuteert Schaap op haar 52e als schrijfster. En dan niet met een boekje om het ook eens te proberen maar met een lijvige, gelaagde kinderroman.  Misschien was de tijd er nu pas rijp voor en feitelijk doet het er ook niet toe: het boek ligt er en het is opmerkelijk goed.

Lampje laat zich het beste samenvatten als een surrealistisch, spannend verhaal met levensechte personages tegen de achtergrond van meerdere familiedrama’s, in het decor van een kustdorp. Lampje (bij geboorte Emilia) is de dochter van een vuurtorenwachter die zijn emoties niet onder controle heeft na het overlijden van zijn vrouw. Na een incident wordt Lampje uit huis geplaatst en komt terecht in Het Zwarte Huis, dat eigendom is van de admiraal en waarover in het kustdorp het verhaal rond gaat dat er een monster op zolder woont. Er bivakkeert inderdaad een wezen, van wie, door de standvastigheid van Lampje, bij stukjes en beetjes de identiteit en het levensverhaal duidelijk wordt.

Schaap bouwt het verhaal secuur op en geeft stapsgewijs brokjes informatie weg waardoor er steeds meer ontrafeld wordt en de spanning tot het einde in tact blijft. De achtergronden van Lampje en het ‘monster’ grijpen fraai in elkaar en gaan vooral over schuldgevoel en loyaliteit richting hun ouders. Okay, ze zijn niet perfect behandeld maar ze willen het nog steeds heel graag goed doen. De vader van Lampje heeft vergelijkbare dilemma’s en vat het prachtig samen:  ‘Schuld is een rot ei dat heen en weer gegooid wordt. niemand wil de smurrie over zich heen krijgen’.

De karakters van Lampje en het zoldermonster zijn sterk uitgewerkt, mede door het gebruik van externe stemmen in hun hoofd die hen in een bepaalde richting duwen. Lampje is nog veel in gesprek met haar overleden moeder, wat een wervelende mix van emoties en schrijnende scenes oplevert. Die dwingende gedachten zijn steeds minder hard nodig naarmate Lampje steviger in haar schoenen komt te staan. ‘Wat een kind wil is niet altijd het beste’, is de wetmatigheid van haar schooljuf die ze behoorlijk logenstraft.

Het valt vooral op hoe mooi en ingehouden Schaap schrijft.  Ze grossiert in mooie zinnetjes. Wanneer Lampje ten einde raad is, is ze ‘moe van het tegen de wereld aan duwen’. De schrijfster voert ons door een aantal magische gebeurtenissen die beurtelings realistisch en vervreemdend zijn maar vooral binnen komen. Lampje gaat vooral over mensen nemen zoals ze zijn en is daarmee een boek over vooroordelen en verdraagzaamheid. Maar ook over liefde, vriendschap hoop en teleurstelling.

Een boek waarin je steeds meer wordt meegezogen en uiteindelijk door de pagina’s raast om te willen weten hoe het afloopt. Voor haar illustraties heeft Annet Schaap nooit grote prijzen gekregen maar het zou me niet verbazen als ze voor dit schrijven wel wordt bekroond. Sterker nog: dat zou meer dan terecht zijn.

file:///Users/Gebruiker/Desktop/Lampje%20recensies/Moe%20van%20het%20tegen%20de%20wereld%20aan%20duwen%20-%20JaapLeest.webarchive

Lampje doet het licht aan

Meeslepend, sprookjesachtig, ontroerend: Lampje is het allemaal. Met haar ontzagwekkende debuut zet Annet Schaap (52) zich meteen stevig op de kaart van de jeugdliteratuur.
Patrick Jordens 
Annet Schaap, Lampje, Querido, 324 p., 16,99 euro, 10+ ©rv

Kinderroman.

‘Lampje’, bij geboorte Emilia, is een vuurtorenkind. Sinds de dood van haar moeder leeft ze alleen met haar opvliegende vader Augustus in een huisje op een schiereiland. Elke avond beklimt ze 61 treden om het licht van de vuurtoren te doen branden. Sinds haar vader als een halve kreupele door het leven gaat en te vaak aan de fles hangt, rust die taak op haar schouders.

Op een stormavond is ze de lucifers vergeten, een nalatigheid die een scheepsramp veroorzaakt. De gevolgen zijn verregaand: Augustus wordt opgesloten in de vuurtoren en Lampje verkast naar het Zwarte Huis, waar ze zeven jaar lang zal moeten werken om de schade te betalen. Een huis waarvan wordt verteld dat er een monster schuilt…

Al van bij het begin is de toon stevig gezet en trekt Schaap je onherroepelijk haar verhaal in. Hoe Lampje, met de moed der wanhoop, de natuurelementen trotseert om in het naburige dorp lucifers te zoeken, is zo plastisch en sfeervol beschreven dat je meteen meeleeft. Schaaps jarenlange ervaring als illustrator zit daar allicht voor iets tussen: ze beschikt over een scherp observatievermogen, heeft oog voor detail én de gave om dat in verrassende, soms poëtische bewoordingen te beschrijven (‘Beneden, scheef op de rots in het midden van de baai, ligt een schip. Het hangt ertegenaan als een ziek kind tegen zijn moeder’).

Maar de grootste kracht ligt in Schaaps empathie voor het complexe innerlijk van haar kleine heldin. Daar heeft ze een knap procedé voor bedacht: vaak geeft ze een stem aan de omringende omgeving van Lampje, zoals de wind die haar treitert en uitdaagt, of aan haar gestorven moeder, die haar afwisselend troost, berispt, aanmoedigt… Dat ‘animisme’ resulteert in directe, vinnige dialogen tussen Lampje en de rest van de wereld zeg maar, waardoor allerlei psychologische uitweidingen overbodig worden, en je soms op een halve pagina een waaier aan emoties binnenkrijgt.

Een zeemeerjongen

Ook compositorisch staat dit lijvige boek als een huis. Na de filmische, letterlijk en figuurlijk stormachtige aanhef neemt het verhaal als het ware een tweede, meer mysterieuze start: Lampje komt terecht in het Zwarte Huis, bevolkt door een resem verweesd personeel, zoals de huishoudster Martha en haar mindervalide zoon Lennie. Kleurrijke nevenpersonages die Schaap stuk voor stuk tot leven weet te brengen.

Het ware geheim van het akelige huis zit op zolder, en Schaap houdt de spanning er goed in door dat geheim slechts mondjesmaat prijs te geven. Het ‘gedrocht’ in de torenkamer blijkt een gewone jongen te zijn met… een vissenstaart en scherpe tanden, geboren uit het huwelijk van een zeemeermin en een admiraal. Een ware ‘freak’, volgens de medebewoners van het huis.

Levenslust

Maar Lampje laat zich niet knechten door uiterlijkheden of vooroordelen, en gaandeweg blijkt dat ze nogal wat gemeen heeft met de vissenjongen: allebei hebben ze hun moeder verloren en schieten ze in de ogen van hun autoritaire vader schromelijk tekort. Ze worden geplaagd door een schuldgevoel, maar evenzeer door een verlangen naar vrijheid, en levenslust. En ze staan voor een belangrijke opdracht: zichzelf leren kennen én accepteren, liefst mét maar desnoods zonder ouderlijke liefde. Je zou het ook eenvoudigweg ‘groeien’ kunnen noemen. Dat zoiets niet zonder slag of stoot gaat, wordt in dit boek bijzonder invoelbaar en met gepast gevoel voor drama beschreven.

Annet Schaap heeft een haast epische kinderroman afgeleverd in de beste traditie van Paul Biegel of Timothée de Fombelle, met een sterke plot en onvergetelijke personages. Voeg daar een opmerkelijk beeldrijk taalgevoel, de volgehouden emotionele geloofwaardigheid en thematische gelaagdheid aan toe, en je krijgt een literaire ervaring van formaat die je geen enkele 10-plusser wilt onthouden.

file:///Users/Gebruiker/Desktop/Lampje%20recensies/Lampje%20doet%20het%20licht%20aan%20%7C%20Topics.nl.webarchive

Lampje -Annet Schaap

Geplaatst 18 apr. 2017 03:4318 apr. 2017 03:43 door susan *   [ 18 apr. 2017 03:4618 apr. 2017 03:46 bijgewerkt ]

Annet Schaap kenden we tot nu toe alleen als illustrator. Hoewel ze nooit een grote prijs won is ze wel bekend en geliefd. Schaap illustreerde onder andere het werk van Jacques Vriens en Janneke Schotveld en haar naam is onlosmakelijk verbonden met de succesvolle Hoe overleef ik-serie van Francine Oomen.
Het gebeurt wel vaker dat een illustrator de pen oppakt, maar het gebeurt maar zelden dat het schrijfdebuut dan driehonderd pagina’s beslaat. Wat een lef heeft Schaap om zich zo te presenteren. Gelukkig maar, want Lampje is een geweldig leesavontuur met alles erop en eraan: een origineel verhaal, boeiende levensechte personages, spannend tot de laatste bladzijde en uitstekend geschreven.

Het verhaal over Lampje begint met een vergeten boodschap. Lampje is de dochter van vuurtorenwachter Augustus, die teveel drinkt en rouwt om het verlies van zijn vrouw. Lampje had lucifers moeten kopen om het vuurtorenlicht te kunnen aansteken en nu moet ze tijdens een donderende storm over een gevaarlijk pad naar de winkel. Het loopt niet goed af: het vuurtorenlicht blijft uit en er vergaat een schip.
De gevolgen zijn ingrijpend. Lampjes vader probeert tegenover de autoriteiten met een smoes de boel recht te praten, maar hij kan zijn woeste temperament niet in bedwang houden. Augustus geeft Lampje een rake klap.

Lampje wordt bij haar vader weggehaald. Om de schade van het verloren schip te vergoeden moeten vader en dochter werken. De vuurtorenwachter wordt opgesloten in de vuurtoren en Lampje wordt ondergebracht in het Zwarte Huis. Zij zal daar zeven jaren moeten werken. Het is een ‘boos en stroef’ huis met een hoog hek eromheen. Een huis waarvan niemand precies weet wat er allemaal in gebeurt, al zijn de geruchten dat er een monster woont hardnekkig.

Schaap vertelt meeslepend en trekt de lezer direct het verhaal in. Driehonderd pagina’s is tegenwoordig veel voor een kinderboek, maar dit verhaal heeft deze lengte nodig. Nergens staat teveel, het is precies goed. Schaap weet de spanningsboog vast te houden door goed gedoseerd nieuwe elementen in het verhaal te brengen. Zo raakt de lezer na de spannende gebeurtenissen rond de storm al snel in de ban van het nieuwe leven van Lampje in het sombere huis waar inderdaad een monster woont. Als daar een zeker evenwicht in gevonden is doet Lampje een belangrijke ontdekking met grote gevolgen voor het monster. Tegen het einde van het verhaal lijkt alles hopeloos voor de personen van wie de lezer is gaan houden, maar zoals een mooi verhaal betaamt brengt een onverwachte wending een mooi slot. Tijdens de avonturen wordt er steeds meer duidelijk over het verleden en gaat de lezer de personages ook steeds beter begrijpen, zelfs de slechteriken.
De personages zijn mensen van vlees en bloed en Schaap laat mooi zien dat goede bedoelingen slecht kunnen uitpakken als je niet bereid bent echt naar mensen en hun behoeften te kijken. Nergens maakt Schaap dat expliciet, ze laat de handelingen voor zich spreken. Daarbij snijdt ze ook een aantal pittige en belangrijke thema’s aan, zoals rouw en de wens te voldoen aan verwachtingen, ook als de prijs daarvan (te) hoog is.
Schaap schrijft goed. Ze wisselt regelmatig van vertelperspectief en geeft daarmee de lezer een goed beeld wat de personages beweegt en hoe ze over elkaar en de gebeurtenissen denken. Schaap weeft alles kundig ineen, ze is een rasverteller die de lezer regelmatig trakteert op mooie zinnen.

Lampje schittert en straalt. Annet Schaap zet zichzelf met dit debuut op het lijstje van belangrijke kinderboekenschrijvers. Zij gaat serieus meedingen naar de grote prijzen. Een succesvolle illustrator die er met een Griffel vandoor gaat, dat zou nog eens leuk zijn.

Lampje
Annet Schaap (tekst en illustraties) 

Querido, 2017 €16,99

‘Lampje’ is een ge-wel-dig boek

CULTUUR

Bas Maliepaard

“Niet alleen Lampje en Edward, maar ook veel andere kleurrijke personages komen tot leven.” © Trouw
RECENSIE

Annet Schaap debuteert met een fantastisch fantasierijk verhaal over de dochter van de vuurtorenwachter.

Er zijn vermoedelijk weinig Nederlandse kinderen die nog nooit een illustratie van Annet Schaap hebben gezien. Ze was huistekenaar van de ‘Hoe Overleef Ik’-reeks van Francine Oomen, illustreerde veel boeken van Jacques Vriens en de ‘Superjuffie’-serie van Janneke Schotveld.

 En nu is daar, als bij toverslag, haar daverende debuut als schrijfster, dat in een heel andere traditie staat. Met het klassiek aandoende, sprookjesachtige avontuur ‘Lampje’ treedt Schaap in de voetsporen van Paul Biegel, die in ons land van veelal realistische kinderliteratuur niet veel navolging heeft gekregen.

Schaap voert je mee naar een vuurtoren op een schiereiland dat ‘als een losse tand aan een draadje’ vastzit aan het vasteland. Daar voltrekken zich spannende scènes vol storm en onheil, geschreven in voortstuwende, beeldrijke zinnen – Schaaps ervaring als tekenaar, als kíjker, komt duidelijk van pas.

Tekst loopt door onder afbeelding.

Annet Schaap – Lampje © Trouw

Monster

Emilia, bijgenaamd Lampje, is de dochter van een vuurtorenwachter. Haar vader laat haar het werk doen terwijl hij zijn verdriet om zijn gestorven vrouw wegdrinkt. Als door hun nalatigheid een schip op de klippen loopt (het hangt op de rots ‘als een ziek kind tegen zijn moeder’), wordt Lampje’s vader voor zeven jaar opgesloten in de vuurtoren en zij ondergebracht in het naargeestige Zwarte Huis, waar volgens de geruchten een monster woont.

Dat blijkt een jongen met een vissenstaart te zijn, de zoon van een uithuizige admiraal en een zeemeermin. Lampje weet deze Edward voor zich te winnen. De twee hebben veel gemeen, uitdagingen die het verhaal emotionele diepte geven: een moeilijke relatie met hun vader, van wie ze desondanks houden, maar ook de zoektocht naar hun bestemming.

Lampje wil graag leren lezen, maar heeft meegekregen dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt, en Edward moet van zijn vader leren lopen, terwijl het water lokt.

Niet alleen Lampje en Edward, maar ook veel andere kleurrijke personages komen tot leven, dankzij Schaaps alwetende perspectief en rake typeringen, zoals deze over de stugge huishoudster Martha: “Ze heeft zin om nee te zeggen, want dat heeft ze nu eenmaal altijd.” O ja, zó iemand.

‘Lampje’ is een ge-wel-dig boek waarvan je hoopt dat het wordt voorgelezen aan op z’n minst alle zesde- en zevendegroepers, op school of thuis.

Annet Schaap – Lampje
Querido; 328 blz. €16,99. Vanaf 9 jaar. 

https://www.trouw.nl/cultuur/-lampje-is-een-ge-wel-dig-boek~a6feeca4/

Een droomdebuut

23-mei-2017 | Categorie: Kinderboeken

Lampje – Annet Schaap – Querido – 328 blz.

Als schrijver kom ik regelmatig boeken tegen waarvan ik denk: als ik toch eens zo kon schrijven… Vaak genoeg gebeurt het zelfs dat ik na het lezen van zo’n juweeltje mijn laptop in één zwaai in de vuilnisbak zou willen kieperen en de boel de boel zou willen laten. Dat doe ik dan vervolgens niet, want goed geschreven boeken inspireren mij uiteindelijk enorm.
Zo’n boek is Lampje, van Annet Schaap, een bekend en gewaardeerd illustrator van kinderboeken, en die met Lampje haar debuut maakt als kinderboekenschrijver. En wat voor debuut: meteen een boek van 328 pagina’s, waarvan de literaire kwaliteiten van iedere pagina spatten. Alsof Schaap nooit anders heeft gedaan dan schrijven.
Meteen in het eerste fragment van het boek is het al raak:

“Een eiland dat nog een beetje vastzit aan het vasteland, als een losse tand aan een draadje, heet een schiereiland. Op dit schiereiland staat een vuurtoren, een hoge grijze, die ‘s nachts zijn licht rond laat gaan voer de kleine stad aan zee. Zo zorgt hij ervoor dat de schepen zich niet te pletter varen op de rots, die daar zo onhandig ligt in het midden van de baai. Zo zorgt hij ervoor dat de nacht wat minder donker lijkt en het grote land, de wijde zee wat minder groot en wijd.”

Ik zat er meteen in. En niet alleen omdat Schaap met dat eerste fragment in enkele zinnen een hele wereld weet te schetsen, maar ook omdat ze het meteen zo prachtig opschrijft, met in de eerste zin al een parel van een metafoor.
In metaforen is Schaap sterk, en niet die van de gekunstelde soort, maar alsof Schaap ze zo’n beetje uit de losse pols schudt:

“Augustus is zo kwaad dat hij trilt vanbinnen. En bang ook. Dat schip, dat is heel erg. Daar moet iemand de schuld van krijgen, dat weet hij best. En hoe gaat dat met schuld? Schuld is een rot ei dat heen en weer gegooid wordt, verder en verder. Niemand wil het vangen, niemand wil de smurrie over zich heen krijgen.”

Enfin, het verhaal.
Lampje is de bijnaam van de dochter van vuurtorenwachter Augustus. Zij moet iedere avond de toren beklimmen om met een lucifer de lamp aan te steken. Haar vader kan dat immers niet zelf, want hij heeft nog maar een been. Daarbij kijkt hij nogal eens te diep in het glaasje en is hij in de rouw om de dood van zijn vrouw (de moeder van Lampje).
Op een avond steekt er een zware storm op, maar de lucifers zijn op, en voordat er een schip op de klippen loopt, moet het vuurtorenlicht aan. Lampje wordt er op uitgestuurd om lucifers te halen, en vanuit die gebeurtenis ontspint zich een spannend, ontroerend en avontuurlijk verhaal, waarin Augustus in de vuurtoren wordt opgesloten en Lampje uit huis wordt geplaatst. Het verhaal wordt in wisselend perspectief verteld, waardoor we de diverse personages van binnenuit leren kennen.

Zo komt Lampje terecht in een spookachtig huis, waar op de zolder een ‘monster’ verstopt zou zitten. Het monster blijkt een zeemeerjongen te zijn, met vergroeide benen die een staart vormen, waar hij nauwelijks op kan staan. Hij is daar achtergelaten door zijn vader, de Admiraal, die een groot deel van het jaar op zee zit.
Hoewel Lampje en de jongen, die zij de bijnaam Vis geeft, in een bijzonder vijandige sfeer starten, ontstaat er gaandeweg een steeds hechter wordende vriendschap, die uiteindelijk uitmondt in een louterende belevenis die ze allebei nieuwe vrijheid schenkt, en waarin alle lijntjes die Schaap in het boek heeft uitgezet bij elkaar worden gebracht.

Zonder dat kinderen erbij af te hoeven haken, schuwt Schaap het daarbij niet om in dit uiterst originele en prachtig geschreven verhaal ook de volwassen lezer te behagen:

“Het dek staat vol saluerende mannen, keurig in het gelid. De Admiraal groet terug, stram rechtop, zoals altijd. Het kost hem meer moeite dan vroeger. Ze worden stijf, zijn oude botten. Maar die botten hebben nog nooit iets in te brengen gehad, dus nu ook niet. Naast hem torent zijn trouwe adjudant Flint, even breed als de Admiraal lang is. Maar met lengte alleen wordt je geen Admiraal, weet de Admiraal. Met alleen spieren dwing je geen respect af. Zijn vingertoppen raken zijn voorhoofd. Dáár zit het. Geest over lichaam.”

En alsof het niet op kan, ook nog eens met sfeervolle zwart-wittekeningen van Schaaps hand. Hoewel ik het hoofdstuk dat zich afspeelt op de kermis net iets te lang vond duren, kan ik verder alleen maar zeggen: wat een boek, wat een droomdebuut.

Tiny Fisscher

LAMPJE – ANNET SCHAAP

RECENSIESPIEGEL

Fictie, Annet Schaap
Querido; 324 pagina’s; € 16,99. Vanaf 10 jaar

Iedereen kent het sprookje van de Kleine Zeemeermin: die ruilt haar stem voor benen zodat ze kan gaan leven met de man van haar dromen. Ze kan op het land niet leven en keert terug naar het water. Lampje, literair debuut van tekenaar Annet Schaap, vertelt hoe dat verhaal verder had kunnen gaan. In een romantische wereld van rechtlijnige zeekapiteins, bloeddorstige piraten en bizarre kermisartiesten veroorzaken de vuurtorenwachter en zijn dochter een vreselijk ongeluk. Tijdens een storm vergeten ze het licht aan te steken en vergaat een schip. Voor straf wordt de vader zeven jaar opgesloten in de vuurtoren en moet de dochter als dienstmeid naar het Zwarte Huis van de admiraal, waar volgens iedereen een monster woont. Lampje is naast een avonturensprookje ook het hartverscheurende verhaal over opgesloten zitten in de verkeerde wereld. Gaat dat ook een beetje over illustrator Schaap die nu schrijft? Je zou zeggen van niet, ze is als illustrator van populaire schrijvers als Francine Oomen, Janneke Schotveld en Jacques Vriens bepaald niet mislukt. Maar ze schreef, alsof het niets is, voor het eerst en meteen maar een van de beste kinderboeken van dit jaar.

 

ROMANDEBUUT VAN EEN ILLUSTRATOR

Liefie en het monster

KINDERBOEK Een goed hart en een portie fantasie: met Lampje creëert Annet Schaap een personage dat je meteen in je hart sluit.

Onder kinderboekenliefhebbers is Annet Schaap geen onbekende: de Nederlandse illustreert al kinderboeken sinds de jaren 80, en heeft populaire reeksen als Hoe overleef ik… van Francine Oomen en Superjuffie van Janneke Schotveld op haar palmares. Maar voortaan zal ze vooral om haar debuut als romanschrijver bekendstaan, want met Lampje heeft ze een knap boek afgeleverd dat het in zich heeft om een klassieker te worden.

Lampje woont met haar vader in een vuurtoren. Op een nacht slaat het noodlot toe. Het meisje heeft geen lucifers gehaald om het licht aan te steken en net dan breekt er een storm uit. Op gevaar van eigen leven probeert ze haar fout nog goed te maken, maar het is te laat: een schip vergaat en de vader van Lampje wordt verantwoordelijk gesteld. In de eerste hoofdstukken valt op hoe beeldend Annet Schaap kan schrijven, en hoe ze spanning kan opbouwen. De scène waarin Lampje met lucifers terugkeert uit het dorp en de vuurtoren probeert te bereiken over een weg die langzaam maar zeker overspoelt, leest bijzonder meeslepend.

Ook het verhaal dat volgt, wordt vaardig verteld. De vuurtorenwachter probeert de sheriff nog wijs te maken dat de lamp stuk was, maar Lampje praat haar mond voorbij. Haar vader slaat daarop zo hard met zijn stok op haar wang dat die helemaal dik en blauw wordt. Vanuit het perspectief van Lampje heeft zij ontzettend gefaald, maar de lezer is waarschijnlijk eerder geneigd om de mening van de sheriff te delen. Die stelt dat het onaanvaardbaar is dat de vuurtorenwachter alle verantwoordelijkheid bij zijn dochtertje legt en dat hij niet geschikt is om voor haar te zorgen.

Annet Schaap is met dit boek uit de schaduw getreden waarin een illustrator van kinderboeken vaak staat

Toch schrikt diezelfde sheriff er niet voor terug om Lampje mee te laten opdraaien voor de schade. Terwijl haar vader voortaan opgesloten zit in de vuurtoren wordt zij als dienstmeisje uitgestuurd om zeven jaar lang te sparen.

Een monster of een vis

In het zogenaamde Zwarte Huis is er bij haar aankomst net een drama gebeurd. De oude Jozef is overleden. Hij zorgde voor ‘het monster’ en voortaan zal Lampje die taak overnemen. Het verhaal dat zich dan ontspint doet denken aan De geheime tuin van Frances Hodgson Burnett. Het mysterieuze huis met zijn geheime toren, vreemde geluiden en verborgen vensters spreekt tot de verbeelding. Het monster blijkt de zoon van de eigenaar te zijn. Edward wil niet naar buiten komen omdat hij misvormd is. Lampje heeft het geduld en de moed om hem over zijn angsten heen te helpen, en tussen de twee kinderen ontstaat langzaam maar zeker een vriendschap die hen beiden sterk genoeg maakt om het hoofd te bieden aan de volwassenen die hun leven willen bestieren.

Sommige schrijvers van kinderboeken verstaan de kunst om personages te creëren die zich meteen in je hart nestelen. Annet Schaap is daar met Lampje in geslaagd. Ze is ‘een liefie’, zoals het personeel van het Zwarte Huis opmerkt, maar die omschrijving alleen doet haar tekort. Want Lampje heeft niet alleen een goed hart, maar ook veel doorzettingsvermogen en een portie fantasie. Daarbij speelt Schaap met de verwachtingen van haar lezers. Ze laat lange tijd in het midden wat er met Edward aan de hand is. Is hij een vis, zoals Lampje gelooft? Of is hij misvormd, zoals de volwassenen angstvallig benadrukken? Terwijl de twee kinderen uitzoeken waar Edward thuishoort, zindert hun gemis door hun avontuur. Lampje kijkt elke avond verlangend naar de vuurtoren, en Edward probeert koste wat het kost zijn veeleisende vader te behagen door te leren lopen. Hun avonturen zijn niet vrijblijvend, en dat geeft extra diepgang aan het verhaal.

Heeft Schaap dan niks meer te leren? Toch wel. Het boek is sterk opgebouwd, maar de finale leest als een anticlimax. De verhaallijnen worden netjes afgewikkeld, en de personages krijgen weer perspectief om een gelukkig leven op te bouwen. Maar het is geen zinderend einde, dat het verhaal op een hoger niveau tilt. Toch is Annet Schaap met dit boek uit de schaduw getreden waarin een illustrator van kinderboeken vaak staat. Lampje doet uitkijken naar wat dit dubbeltalent nog meer in haar mars heeft. Met alle spanning, verbeelding en het aandoenlijke hoofdpersonage is Lampje alvast het ideale vakantieboek.

file:///Users/Gebruiker/Desktop/Lampje%20recensies/Liefie%20en%20het%20monster%20-%20De%20Standaard%20Mobile.webarchive

Annet Schaap; Lampje

De Kleine Kapitein heeft een nieuw lievelingsboek, we hopen dan ook dat het boek nog vele prijzen in de wacht gaat slepen. Eigenlijk durven we wel te zeggen dat we ervan uitgaan dat dit boek nog heel veel geprezen gaat worden.

We hebben het over Lampje van Annet Schaap.
In het boekenvak kennen we Annet als illustratrice van prachtige boeken maar nu komt ze met haar eigen debuut: Lampje.
Het verhaal is zo indrukwekkend dat je het boek eerst zelf zal willen lezen voordat je het cadeau geeft aan je kinderen, daarom is voorlezen van dit ontroerende boek ook een goed plan!

Lampje woont bij haar vader in de vuurtoren op een schiereiland. De papa van Lampje, vader Augustus, is niet altijd een hele lieve papa. Vader Augustus heeft nog maar één been waardoor het hem niet lukt om elke avond de vuurtoren aan te steken, dus elke avond beklimt Lampje de trappen om de vuurtoren aan te steken.

Op een avond rammelt Lampje met het lucifer doosje en ontdekt dat het doosje leeg is. Ze gaat naar de kruidenier in de hoop dat hij nieuwe lucifers voor haar heeft. De terugreis in de storm is woest en bijna onmogelijk, en het mandje van Lampje waait weg. Het mandje waar de lucifers in lagen.

De volgende ochtend verzamelen de burgemeester, de politie en lampjes leraren zich in het dorp, samen lopen ze richting de vuurtoren.

Nog voordat ze aan kunnen kloppen heeft vader de deur al geopend.

Die nacht, de ene avond dat het Lampje niet gelukt is de vuurtoren aan te steken, heeft er een heftige storm gewoed op zee.

Dit zijn pas de eerste paar bladzijdes van het boek en dit heeft ervoor gezorgd dat we het boek in een ruk uit hebben willen lezen. Vol ontroering en meegezogen in dit boeiende avontuur hadden wij het boek vrij snel uit.

Bedankt Annet voor weer een prachtige toevoeging in de kinderboekenwereld. We hopen dat het boek alle waardering gaat krijgen die wij vinden dat het verdiend.

file:///Users/Gebruiker/Desktop/Lampje%20recensies/Nieuws%20%7C%20De%20Kleine%20Kapitein.webarchive

 

Lampje, een kinderboek dat ook grote mensen zal behagen

Lampje
Het is zomer! Tijd om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken. En daarvoor hoef je niet ver te reizen. Met een paar goede boeken ben je zo in een andere wereld. Lampje, het schrijfdebuut van kinderboekenillustrator Annet Schaap, is zo’n boek. Een kinderboek dat ook volwassenen met plezier zullen lezen.Lampje, haar bijnaam want anders had haar vader twee Emilia’s in huis, is de dochter van de vuurtorenwachter op een plaats en in een tijd die in het midden blijven. Als de lucifers op zijn, er storm opsteekt en het licht in de vuurtoren niet brandt, begint er van alles te veranderen in het leven van Lampje. Ze wordt uit huis gehaald en aan het werk gezet in een vreemd zwart huis waarover gezegd wordt dat er een monster woont. Ze ontmoet nieuwe, vreemde mensen en wezens en beleeft met hen spannende avonturen.Lampje, met haar eigen verdrietige geschiedenis en het gemis van haar ouders, ontmoet ‘Vis’ of Edward die ook zijn ouders mist. Zij zingt voor hem en hij ontdooit; hij leert haar schrijven en zij blijkt geen ‘boerenkinkelmeid’. Lennie, de ‘achterlijke’ zoon van de huishoudster waar ze mee werkt, blijkt ongekende talenten te hebben, als hij maar zetje in de goede richting krijgt. Lampje brengt pret, vertrouwen en rust in het Zwarte huis.Na een nare confrontatie met de vader van haar vriend Edward, een moedige beslissing en inzet van velen, vinden Lampje en Edward een plek waar ze passen.Annet Schaap schildert het verhaal in woorden en neemt je als (voor)lezer mee in een wondere wereld van vuurtorens, meerminnen en circustenten. Maar ze toont ook een wereld waarin dingen gewoon gaan zoals ze in de echte wereld gaan: ouders die niet voor hun kinderen (kunnen) zorgen, mensen die er anders uitzien of zich anders gedragen, mensen met eeuwige oordelen en mannen die je willen zoenen voor een kwartje.Opvallend genoeg is het boek bescheiden geïllustreerd met aan het begin van ieder deel een sfeerbeeld en aan het begin van ieder hoofdstuk een symbolisch tekeningetje. Annet Schaap kiest in haar schrijvende debuut echt voor verbeelding in woorden. Op haar site laat ze de tekeningen van de personages zien, die ze voor zichzelf op die manier een gezicht gaf.Lampje is een aanrader voor iedereen die nog een pageturner zoekt voor in of na de vakantie en geeft ook een inkijkje in de wereld van een kind dat naast moed, humor en vertrouwen, een onaflatende loyaliteit aan haar vader laat zien en blijft vertrouwen op haar moeder. Stof tot nadenken en gesprek met een kind of prepuber.

file:///Users/Gebruiker/Desktop/Lampje%20recensies/Lampje,%20een%20kinderboek%20dat%20ook%20grote%20mensen%20zal%20behagen.webarchive


Eerste recensie Lampje!

9 April, 2017

Eerste recensie Lampje!

 Afgelopen donderdag Thomas de Veen in NRC online!

Recensie Lampje

Sprookjesavontuur

Elke week bespreekt NRC online een nieuw kinderboek. Deze week Lampje, het verrassend sterke debuut van debuterend schrijver Annet Schaap.

Thomas de Veen
6 april 2017 om 17:27

Annet Schaap is allang een grote naam in de Nederlandse kinderboekenwereld: als de geliefde en zeer herkenbare tekenaar van de vrolijke figuurtjes in de Hoe overleef ik- reeks van Francine Oomen, de boeken van Jacques Vriens, Janneke Schotveld. Met

een klap vestigt Schaap (1965) nu óók haar naam als schrijver van kinderboeken – namelijk: met een indrukwekkend debuut, dat aanvoelt alsof ze nooit anders gedaan heeft.

Lampje heet het, en het is geen zelfgeschreven prentenboek of iets anders voorzichtigs, maar een dikke pil, een groots, wervelend, sprookjesachtig avontuur. Het decor is – zoals het een goede, lichtelijk klassiek-romantische kinderboekensetting betaamt – een vuurtoren op een schiereiland, waar een meisje met haar vader woont. Zij, Lampje, moet iedere avond de trappen van de toren beklimmen om met een lucifer het vuur aan te steken, want haar vader Augustus heeft nog maar één been, en zichzelf niet zo in de hand.

Op een avond zijn de lucifers op, net als er een vreselijke storm opsteekt.

Uit de kinderboekencanon

Zo begint het boek met sterke, filmische scènes, waaruit meteen blijkt dat Schaap feilloos aanvoelt waar het fijn bij wegdromen is – een best wel spannend verhaal, een beetje zielig. Ze schrijft bovendien met een knap gevoel voor timing (lees de zinnen maar eens hardop) en met een taalgevoel waaruit duidelijk wordt dat er een waar schrijver is opgestaan. Soms schrijft Schaap zwierig, met expres ouderwetse woorden (‘email’ in de betekenis zonder streepje!) of met metaforen die goed getimed en origineel zijn én mooi passen bij het kinderpubliek. Zoals: ‘Beneden, scheef op de rots in het midden van de baai, ligt een schip. Het hangt ertegenaan als een ziek kind tegen zijn moeder.’

Annet Schaap: Lampje.

Haar duidelijke schatplichtigheid aan Hans Christian Andersen (De Kleine Zeemeermin) en nog veel, veel meer uit de kinderboekencanon, blijkt niet in de weg te zitten, integendeel. Maar aan het begin van zo’n klassiek kinderboekig avonturenverhaal, waar de sfeer je meteen overspoelt en de plot direct in gang wordt gezet, is het niet heel gebruikelijk dat er ook meteen zó fijnzinnig over de gevoelens en gedachten van de personages wordt geschreven. Meteen werpt Schaap een kiertje licht op de getroebleerde vader-dochterrelatie, die verderop in het boek nog zo belangrijk zal worden – je leeft daardoor echt mee, en die goed doordachte psychologische ondergrond zorgt ervoor dat je in Lampje niet verstrikt raakt in avontuurlijk drijfzand. Want er gebeurt wél een boel. Na die vreselijke storm gaat alles mis, Lampje wordt uit huis geplaatst en komt in een spookachtig pleeggezin terecht, waar in hun torenkamer een zeemeerjongen verstopt zit.

Lopen op zijn vissenstaart

Dat het verhaal zo’n drastisch andere kant op draait, is maar schijn: gaandeweg blijkt Schaap een debutant die de lange touwtjes bewonderenswaardig stevig in handen heeft. De overeenkomsten tussen Lampje en zeemeerjongen Edward (ook wel ‘Vis’) worden namelijk steeds duidelijker: ze hebben beiden een familieband die hen opzadelt met een gevoel van schuld en onvrijheid. Het ‘krasje’ dat ze in het leven opliepen – Lampje verloor haar moeder en raakte daarna, dankzij haar diepbedroefde vader, van de wereld afgezonderd en Vis wil wanhopig leren lopen op zijn vissenstaart – moet geen kras op hun ziel worden. Ze moeten hun vrijheid terugwinnen.

Vrijheid wordt niet gewonnen door te vertrouwen op maakbaarheid – zoals de ideologie luidt die in veel kinderboeken aangehangen wordt (waaronder Francine Oomen in haar Hoe overleef ik-reeks). Schaap zet daar een nog iets genuanceerdere versie tegenover, want hé, we zijn maar mensen. Lampje vertelt: vrijheid schuilt vooral in de acceptatie van eigenheid, eigenaardigheid en feilbaarheid. Niet alleen slaagt Annet Schaap erin een boeiend avontuur te kunnen construeren dat je in één ruk uitleest, ze blijkt ook een schrijver die een ontroerend, echt verhaal te vertellen heeft.



Lampje!

15 February, 2017

Lampje!

Lampje komt er aan!

Vanaf 15 maart in de boekwinkel: mijn debuut als schrijfster: Lampje.

Een verhaal over geheimzinnige zeewezens en stoere piraten. Over het Zwarte Huis van de Admiraal, waarvan ze zeggen dat er een monster woont. Over een grijze vuurtoren op een eiland, dat nog net vastzit aan het vaste land. Over Lampje, de dochter van de vuurtorenwachter, die iedere avond de eenenzestig treden beklimt om het licht aan te steken. Over een stormachtige avond, waarop de lucifers op zijn en alles misgaat. Maar vooral over dapper zijn en meer kunnen dan je ooit had gedacht.

Uitgeverij Querido, vanaf 10 jaar

lampjeomslag

QK VJ 2017 Lr print2